Zygmunt Różycki
Biografia
Zygmunt Różycki (Rola-Różycki) był polskim poetą. Urodził się 7 grudnia 1883 w Łęce, a zmarł 3 kwietnia 1930 w Pabianicach.
Był synem Jana Różyckiego i Filomeny z Zielińskich. Ojciec mieszkał i pracował jako notariusz w Tomaszowie Mazowieckim w latach 1884-1912. Willa Różyckich znajdowała się przy ul. św. Antoniego 24 (obecnie mieści się w niej Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna). W Tomaszowie Mazowieckim spędził dzieciństwo i młodość. Tam udzielał się jako znakomity parodysta i aktor amator. Do Tomaszowa i okolic powracał w kilku wierszach. W poemacie Modre wody (pierwodruk w czasopiśmie „Bluszcz” 1901) opiewał słynne Niebieskie Źródła. Wspominał spalskie „ciemne bory” (w wierszu pt. Pójdę na ciemne bory…) oraz położone nad rzeką Pilicą w okolicy Tomaszowa góry i lasy (w wierszu pt. Ze wspomnień II).
Od 1900 roku mieszkał w Warszawie. Był urzędnikiem zarządu Kolei Nadwiślańskiej, w dwudziestoleciu międzywojennym pracował jako referent Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Tworzył lirykę modernistyczną, którą bardzo często publikował w prasie. Niektóre jego utwory adaptowano jako piosenki. Wiersz pt. Na ust koralu (z tomiku poetyckiego Szkarłatna wizja) w aranżacji muzycznej Lucjana Marczewskiego i w wykonaniu Jana Kiepury stał się przebojem lat dwudziestych XX wieku.
1902 – Tęsknota; 1903 – Najmłodsza Polska w pieśni; 1904 – Liliowe śnienia; 1906 – Pocałunki; 1906 – Raj ziemski; 1907 – Serdeczna skarga; 1909 – Płomienne kwiaty (z portretem autora); 1911 – Szkarłatna wizja; 1911 – Wybór poezji; 1912 – Sen o szczęściu; 1913 – Zielone oczy; 1925 – Złoty czerep. Opowieści dziwaczne.