Witold Hałat

Oficer Wojska Polskiego
05.12.1927 29.04.2016 Dąbrowa Górnicza

Biografia

Witold Hałat urodził się 5 grudnia 1927 w Dąbrowie Górniczej, w rodzinie Józefa. Od 1951 roku służył w Wojsku Polskim jako podchorąży Technicznej Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Giżycku, którą ukończył 1 października 1952 roku.

Został skierowany na stanowisko technika w Szkole Młodszych Specjalistów Wojsk Pancernych nr 4 (JW 2185) w Stargardzie Szczecińskim, ulokowanej w kompleksie czerwone koszary. Kolejne lata przyniosły stanowiska dowódczy plutonu i wykładowcy (1952–1961).

W 1961 został skierowany jako słuchacz do Oficerskiej Szkoły Wojsk Pancernych w Poznaniu, którą ukończył 21 grudnia 1963 roku. Po jej ukończeniu był na stanowisku dowódcy kompanii szkolnej w Szkole Młodszych Specjalistów Wojsk Pancernych (JW 2185).

W latach 1967–1971 piastował stanowisko zastępcy dowódcy w Szkole Młodszych Specjalistów Wojsk Pancernych. Od 1971 do 1974 służył na stanowisku zastępcy komendanta ds. szkolenia w Ośrodku Szkolenia Młodszych Specjalistów Wojsk Pancernych (JW 2185), a następnie był komendantem Ośrodka.

W 1974 został szefem Garnizonowego Ośrodka Mobilizacyjnego znajdującego się w kompleksie białe koszary 9 Pułku Zmechanizowanego 12 Dywizji Zmechanizowanej w Stargardzie Szczecińskim. Następnie został szefem Terenowego Aparatu Mobilizacyjnego.

2 listopada 1987 odszedł na emeryturę w stopniu podpułkownika po 36 latach służby w wojsku. Wstąpił na emeryturze do Związku Żołnierzy Wojska Polskiego koło Nr 19 w Stargardzie Szczecińskim. Podpułkownik Witold Hałat zmarł 29 kwietnia 2016, został pochowany na cmentarzu przy ulicy Kościuszki w Stargardzie, odszedł w wieku 88 lat. Miał żonę Klarę i syna Jerzego.

Podczas służby awansował do podpułkownika w 1972 roku.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Srebrny Krzyż Zasługi
Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”
Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
Odznaka Gryfa Pomorskiego

Ciekawostki

Zmarł w Stargardzie Szczecińskim i został pochowany na cmentarzu przy ulicy Kościuszki.
Miał żonę Klarę i syna Jerzego.
Służył w Wojsku Polskim przez 36 lat i awansował do podpułkownika w 1972 roku.

Udostępnij