Tadeusz Mazurkiewicz
Biografia
Tadeusz Mazurkiewicz urodził się 30 września 1887 roku w Dąbrowie Górniczej. Był dyrygentem, dyrektorem teatrów i działaczem muzycznym. W 1905 brał udział w strajku szkolnym, a w 1910 uzyskał dyplom Królewskiego Konserwatorium Muzycznego w Lipsku (fortepian i dyrygentura) i studiował filozofię. W 1908 brał udział w zjeździe PPS – Frakcji Rewolucyjnej w Zakopanem.
Po powrocie kierował Towarzystwem Muzycznym w Piotrkowie i uczył gry fortepianowej w Szkole Muzycznej przy Towarzystwie im. Chopina w Łodzi. W latach 1912–1915 był dyrektorem Towarzystwa Śpiewaczego "Lutnia" w Łodzi, a w grudniu 1915 stanął na czele pierwszej w historii Łodzi Łódzkiej Orkiestry Filharmonicznej. W sezonie 1916/1917 objął stanowisko kapelmistrza Teatru Wielkiego w Warszawie i zadebiutował dyrygowaniem Walkirii Wagnera 21 grudnia 1916.
W niepodległej Polsce pełnił funkcje dyrektora artystycznego i kierownika muzycznego w różnych instytucjach. W 1923–1925 ponownie dyrygował orkiestrą Teatru Wielkiego, a od 1925 do 1932 był prezesem Związku Muzyków, w latach 1924–1926 - prezesem Związku Artystów Scen Polskich. Założył schronisko dla aktorów-weteranów w Skolimowie. Latem 1927 dyrygował orkiestrą w Ciechocinku, a od 1928 był sprawozdawcą muzycznym Epoki.
Od 1932 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Teatru Wielkiego (od lipca 1932 do grudnia 1934 razem z Zygmuntem Mossoczym). Od kwietnia 1933 do grudnia 1934 był kierownikiem muzycznym Polskiego Radia. Był posłem na Sejm II kadencji z listy BBWR z okręgu Kielce i zasiadał w Komisji Spraw Zagranicznych. W 1929 został członkiem Wielkiej Loży Narodowej Polski.
Podczas II wojny światowej przebywał w Warszawie, gdzie nauczał prywatnie muzyki. 15 marca 1944 dyrygował Cyrulikiem sewilskim na inaugurację Teatru Powszechnego w Krakowie. Po wojnie był inspektorem orkiestr kolejowych w Ministerstwie Komunikacji (1945) i pracował jako dyrygent Sceny Muzyczno-Operowej Miejskich Teatrów Dramatycznych w Warszawie (1945–1949) oraz Państwowej Opery i Filharmonii (od 1949), a jednocześnie prowadził orkiestrę Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego (do 1950). Od 1951 był korepetytorem solistów Opery Warszawskiej. Przeszedł na emeryturę w 1958. W PRL należał do SD. Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B15-1-21).