Leon Wincenty Wacław Skibiński
Biografia
Leon Wincenty Wacław Skibiński urodził się 5 kwietnia 1879 w Dąbrowie Górniczej. Podjął studia w Instytucie Technologicznym w Petersburgu (1906) i był związany ze Związkiem Młodzieży Polskiej (Zet).
Po studiach pracował w Odlewni Żelaza w Białogonach, państwowej spółdzielni wydzierżawionej przez jego ojca Józefa w 1898 na trzydzieści lat. Po objęciu kierownictwa w 1908 gruntownie zmodernizował zakład, zastępując przestarzałe obrabiarki nowoczesnym parkiem maszynowym, wybudował dwa żeliwiaki na koks i odlewnię sztorcową, a koła wodne napędowe zastąpił turbiną Francis. Powiększył powierzchnię akwenu, by turbina o mocy 50 KM mogła pracować. Po wykupie zakładów nadano mu nazwę „Zakłady Mechaniczne, Odlewnia, Fabryka Maszyn i Narzędzi Rolniczych”. W 1912 uruchomił własną małą elektrownię fabryczną i utworzył biuro handlowe w Warszawie; dzięki tym zmianom zakład stał się w Okręgu Staropolskim największym w tej branży.
Asortyment obejmował odlewy żeliwne, kuchenne i maszynowe, windy, pompy mechaniczne i inne maszyny; rury stojąco-lane i zlewowe, proste maszyny i narzędzia rolnicze; po 1920 także paleniska, ruszty kotłowe, parowozowe, rury wodociągowe i latarnie miejskie. W 1913 zakład zatrudniał 250 robotników i produkował towary o wartości 300 tys. rubli, trafiające do Królestwa Polskiego, Galicji i rynku rosyjskiego. Jako właściciel dbał o warunki bytowe pracowników: w 1907 otworzył szkołę przyfabryczną z ochronką, bibliotekę zakładową z czytelnią, orkiestrę dętą, chór i teatr amatorski; organizował zabawy i wycieczki.
Przyczynił się do rozbudowy osady Białogoń, m.in. otwierając w 1910 pierwszą łaźnię parową i sprowadzając lekarza; był również fundatorem drewnianego kościoła w stylu podhalańskim. W 1907 założył Stowarzyszenie Spółdzielcze „Ogniwo” w Białogon, jedną z pierwszych spółdzielni Społem w Kongresówce. Był współzałożycielem i długoletnim prezesem Towarzystwa Kredytowego w Białogonie.
W czasie I wojny światowej był dyrektorem kielciej filii Polskiej Centrali Zbożowej w Lublinie; był członkiem Komisji Nadzorczej Krajowej Rady Gospodarczej w Lublinie i organizował Komitet Opiekuńczy oraz Komitet Aprowizacyjny w Białogonie; działał także w Ochotniczej Straży Ogniowej.
W okresie międzywojennym jego zakłady przeszły stagnację z powodu trudności kredytowych; po 1920 roku większość czasu spędzał w Warszawie, zabiegając o rynki i kredyty. W latach 30. wartość produkcji spadła z 1,4 mld zł do 300 tys. zł, przy około 150 pracownikach i kapitale zakładowym 300 tys. zł. W latach 1929–1934 był członkiem zarządu Spółki Akcyjnej Warszawskiej Fabryki Masowych Wyrobów Blaszanych „Tłocznia”.
Zamordowany w napadzie bandyckim w Białogonie; pochowany na warszawskich Powązkach (kwatera 12, rząd 4, miejsce 12-13). Napis na grobie: „Życie jego pracą było dla bliźnich; niech w chwale Bożej znajdzie odpoczynek.”
Upamiętnienie: jego imię nosi od 1984 roku ulica w Białogon – dzielnicy Kielców.