Jerzy Pławczyk
Biografia
Jerzy Pławczyk urodził się 16 kwietnia 1911 w Dąbrowie Górniczej. Był zawodnikiem AZS Warszawa i Nord de la France, absolwentem Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie (1932).
Na arenie międzynarodowej był olimpijczykiem z Los Angeles 1932, gdzie zajął 7–8 miejsce w skoku wzwyż z wynikiem 1,90 m; w 1936 roku startował w Berlinie.
Brązowy medalista mistrzostw Europy w dziesięcioboju (1934 – 7552,345 pkt), szósty w ME w dziesięcioboju (1938 – 5946 pkt). Rekordzista Europy w skoku wzwyż (1,96 m, 1932).
Był trzykrotnym rekordzistą kraju w skoku wzwyż (do 1,96 m w 1932), sześciokrotnym mistrzem Polski w skoku wzwyż, dziesięcioboju i w sztafecie 4×100 m (1932–1936), a także sześciokrotnym halowym mistrzem kraju w skoku wzwyż, skoku o tyczce i dal (1933–1936).
W 1938 wyemigrował do Francji. W 1940 jako żołnierz armii francuskiej internowany w Norymberdze, później w Królewcu. W 1943 wrócił do Francji i startował w skoku wzwyż także podczas wojny. Był instruktorem sportowym w Vichy, Paryżu i Roame w latach 1943–1948. Potem pracował jako handlowiec i nauczyciel, a następnie powrócił do Polski.
Późniejsze losy Jerzego Pławczyka nie są znane.