Irena Netto

Urodziła się 19 października 1899 roku w Dąbrowie Górniczej jako córka Jana. W 1919 rozpoczęła naukę w Oddziale Dramatycznym Konserwatorium Warszawskiego, który ukończyła w 1922. Debiutowała rok po rozpoczęciu nauki, grając Hipolitę w Śnie nocy letniej na deskach Teatru Dramatycznego. W sezonie 1923/1924 występowała w Instytucie Reduty, a następny sezon spędziła w Toruniu w Teatrze Miejskim. Po roku wróciła na scenę Reduty w Warszawie, a potem grała tam jeszcze jeden sezon. Od 1926 była związana z Teatrem Polskim w Katowicach, grała tam do 1930, a następnie spędziła kolejny sezon w toruńskim Teatrze Miejskim. W 1932 dołączyła do Studia Teatralnego im. Stefana Żeromskiego w Warszawie. Po jednym sezonie wróciła na Redutę, a po pięciu latach zaprzestała gry teatralnej. Znalazła zatrudnienie w Polskim Radiu i reżyserowała przedstawienia w amatorskich teatrach szkolnych.

Po wybuchu II wojny światowej podejmowała różnorodne zajęcia: prowadziła tajne komplety, pracowała w fabrykach kostek bulionowych oraz organizowała zakonspirowane występy artystyczne. W 1945 znalazła się w Poznaniu, gdzie przez jeden sezon grała w Teatrze dla Młodzieży. W latach 1946–1949 występowała w Teatrze Dramatycznym we Wrocławiu. Sezon 1951/1952 spędziła w Teatrze Ateneum w Warszawie. Później gościła na scenach różnych teatrów. Po raz pierwszy wystąpiła w filmie grając epizodyczną rolę w Zakazanych piosenkach. Od 1953 rozpoczął się filmowy etap kariery Ireny Netto; łącznie zagrała w 36 produkcjach. Była cenioną aktorką charakterystyczną, którą chętnie angażowano do wyrazistych ról drugoplanowych. Po przejściu na emeryturę w 1969 zagrała tylko w jednym filmie, Szklana kula, którym zakończyła karierę aktorską. Ostatnie lata życia spędziła w Domu Aktora w Skolimowie, gdzie zmarła 13 marca 1992 w wieku 92 lat. Pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 199-1-24,25).