Ignacy Marian Kowalczewski
Biografia
Ignacy Marian Kowalczewski urodził się 30 stycznia 1895 w Dąbrowie Górniczej w licznej rodzinie Franciszka i Franciszki z domu Gocyłło. Był bratem Stanisława (1890–1939), rotmistrza Wojska Polskiego, oraz Sylwestra „Sylwka” (1897–1920), legionisty i kawalera Virtuti Militari.
6 sierpnia 1914 roku Ignacy wyruszył z krakowskich Oleandrów w składzie I Kompanii Kadrowej. Następnie walczył w szeregach I pułku ułanów Legionów Polskich. Od 5 lutego do 31 marca 1917 roku był słuchaczem kawaleryjskiego kursu oficerów przy I pułku ułanów w Ostrołęce. Kurs ukończył z wynikiem dobrym. Posiadał wówczas stopień kaprala.
Po zakończeniu I wojny światowej wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. W 1923 służył w stopniu rotmistrza i majora w 3 pułku ułanów w Tarnowskich Górach. Z dniem 1 stycznia 1925 został przydzielony do Centralnej Szkoły Kawalerii w Grudziądzu na stanowisko instruktora. W maju tego roku powrócił do 3 pułku na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego. 26 września 1927 roku został przeniesiony z 3 pułku do 19 pułku ułanów Wołyńskich w Ostrogu na stanowisko dowódcy szwadronu. W kwietniu 1928 został przeniesiony do 20 pułku ułanów w Rzeszowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 24 grudnia 1929 roku został mianowany podpułkownikiem z zestarszeniem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. 31 marca 1930 roku przeniesiony do 5 pułku strzelców konnych na stanowisko dowódcy pułku. Do stopnia pułkownika awansowany został 1 stycznia 1934. W kwietniu 1938 objął funkcję dowódcy 17 pułku ułanów Wielkopolskich w Lesznie. Dowodził nim w kampanii wrześniowej 1939 roku.
16 września generał Roman Abraham powierzył mu dowództwo Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. Brygadą dowodził w bitwie nad Bzurą oraz w obronie Warszawy. Od 28 września 1939 roku do wiosny 1945 roku przebywał w niewoli niemieckiej. Po zakończeniu wojny został przyjęty do 2 Korpusu we Włoszech. 8 stycznia 1946 roku objął dowództwo 4 pułku pancernego „Skorpion” w Wielkiej Brytanii. Zamieszkał w Londynie, a do maja 1971 w Penrhos w Walii. Zmarł 19 grudnia 1976 roku w szpitalu w Penley. Został pochowany na cmentarzu w Pwllheli (hrabstwo Caernarfonshire, Walia), grób nr 34, sektor BH.
Ożenił się 5 września 1923 roku w Parzymiechach z Zofią hrabiną Potocką, porucznik Armii Krajowej odznaczoną Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami oraz Krzyżem Armii Krajowej, ur. 10 maja 1895, zm. 1 lipca 1971. Mieli dwójkę dzieci: Barbarę i Przemysława. Barbara (ur. 28 września 1924 roku w Daszawie) wyszła za Edwarda Dzieduszyckiego (ur. 29 kwietnia 1929). Mają syna Marka Dzieduszyckiego. Małżeństwo po kilku latach się rozstało. Przemysław Kowalczewski (ur. 29 grudnia 1925) został zabity 29 lipca 1944 i pochowany w Dębicy.