Eugeniusz Myczka
Biografia
Eugeniusz Myczka urodził się 28 listopada 1908 w Strzemieszycach Wielkich, obecnej dzielnicy Dąbrowy Górniczej. Był synem Juliana i Apolonii. Ojciec był górnikiem, a potem maszynistą kolejowym. Po ukończeniu szkoły powszechnej oraz gimnazjum w Skarżysku-Kamiennej, dokąd przeprowadzili się jego rodzice, przewodniczył lokalnemu kołu Sodalicji Mariańskiej. Po maturze podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim, angażując się w Stowarzyszenie Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie” i zostając wiceprezesem.
Po studiach rozpoczął pracę w Dyrekcji Kolei w Poznaniu, a następnie przeniósł się do Warszawy. W 1938 zawarł związek małżeński z Wiesławą, lekarką. W czasie II wojny światowej stracił majątek, a po jej zakończeniu, w 1945, przeprowadził się do Gdańska, gdzie zaangażował się w struktury PSL i został prezesem Zarządu Grodzkiego w Gdańsku.
Jako działacz ludowy był represjonowany przez aparat bezpieczeństwa, był również napadany przez „nieznanych sprawców”. W wyborach do Sejmu w 1947 został aresztowany i osadzony na kilka tygodni w gdańskim więzieniu. Mieszkanie było pod obserwacją i poddane rewizjom. Myczka stracił pracę i otrzymał „wilczy bilet”.
Ze względu na niemożność wykonywania pracy, podjął pracę naukową i społeczną. Na Uniwersytecie Poznańskim obronił doktorat poświęcony morskim ubezpieczeniom społecznym. Po 1956 został powołany przez prymasa Stefana Wyszyńskiego do Rady Społecznej.
1 września 1958 dzięki przychylności biskupa gdańskiego Edmunda Nowickiego podjął zatrudnienie w kurii biskupiej. Opiekował się archiwum diecezjalnym, a z czasem prowadził wykłady z nauki społecznej Kościoła oraz filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym w Gdańsku. Zaangażował się w ruch Ruch Światło-Życie. Był także twórcą Gdańskiej Rodziny Rodzin i założycielem gdańskiego oddziału Ruchu Kultury Chrześcijańskiej „Odrodzenie”, pełniąc funkcję prezesa aż do śmierci w 1993.
W 1980 zaangażował się w ruch „Solidarności” i uczestniczył w I Zjeździe Solidarności w 1981. W 1990 podjął działania na rzecz reaktywacji struktur PSL. Został odznaczony papieskim medalem Pro Ecclesia et Pontifice.
Jako publicysta pisał do katolickich i naukowych periodyków, poruszając kwestie społeczne, wolności, sprawiedliwości i solidarności.
Zmarł 23 lutego 1993 w Gdańsku i został pochowany na Cmentarzu Łostowickim.