Bogdan Roman Nawroczyński
Biografia
Urodził się 9 kwietnia 1882 w Dąbrowie Górniczej jako syn lekarza Romana i Stanisławy (zm. 1917). Brat stryjeczny Eugeniusza Nawroczyńskiego.
W 1892 podjął naukę w gimnazjum w Kielcach, rok później kontynuował edukację w IV Gimnazjum w Warszawie. Mając 20 lat ukończył szkołę średnią, zdobywając srebrny medal.
Różnorodność zainteresowań spowodowała, że Nawroczyński miał trudności z wyborem dalszej drogi życiowej i kierunku studiów. Był rozmiłowany w literaturze polskiej i naukach filozoficznych.
Działał w Organizacji Młodzieży, inicjował wiece i manifestacje przeciwrusyfikacjiszkolnictwa wyższego i średniego, był delegatem na ogólnopolski zjazd młodzieży szkół wyższych w Zakopanem w 1909. W tym samym roku zdał egzamin na nauczyciela języka polskiego i łaciny oraz propedeutyki filozofii, po czym udał się do Lwowa. Zaczął studia na tamtejszym Uniwersytecie pod opieką Kazimierza Twardowskiego, pod którego kierunkiem napisał pracę doktorską Prolegomena do nauki o jasności sądów, której promocja odbyła się w 1914 roku. Był członkiem Ligi Narodowej w latach 1910–1911, członkiem Zarządu Związku Unarodowienia Szkół, pracownikiem Rady Sekcji Oświecenia Publicznego Departamentu Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Tymczasowej Rady Stanu, członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Miał wiele zainteresowań naukowych. Odbył studia prawnicze, filozoficzne oraz zdobył wiedzę filozoficzną i socjologiczną. W latach 1925–1926 był profesorem na Uniwersytecie Poznańskim, gdzie praca naukowa Nawroczyńskiego koncentrowała się na dalszych studiach nad tzw. nowym wychowaniem, a szczególnie nad podstawowymi zasadami szkoły pracy i różnymi odmianami tej koncepcji.
W 1926 podjął pracę na Uniwersytecie Warszawskim, objął kierownictwo Katedry Pedagogiki oraz doprowadził do zorganizowania tam studiów pedagogicznych. Właśnie w tym okresie powstały najważniejsze dzieła pedagogiczne jego życia.
W czasie okupacji niemieckiej był jednym z organizatorów tajnego nauczania uniwersyteckiego.
1 października 1948 został przeniesiony na emeryturę, nie zakończył jednak działalności naukowej i organizatorskiej w dziedzinie nauki. Mianowano go dyrektorem Biura Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz bibliotekarzem w Polskiej Akademii Nauk.
W 1958 powrócił do pracy dydaktycznej, zajmował się badaniami pedagogiki porównawczej, co zaowocowało nowymi dziełami. Do 1967 nadal wykładał, prowadził prace naukowo-badawcze i publikował.
Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
Był encyklopedystą oraz członkiem komitetu redakcyjnego Encyklopedii Wychowawczej.