Antoni Robert Majcherczyk

Urodził się w Dąbrowie Górniczej w rodzinie Teofila i Józefy. W Kielcach ukończył Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego i rozpoczął naukę na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. Już jako student zaczął szkolenie lotnicze, w 1933 roku został członkiem Aeroklubu Warszawskiego. Przeszedł szkolenie szybowcowe i uzyskał kategorię D pilota szybowcowego. W 1935 roku ukończył kurs akrobacji szybowcowej i brał udział w licznych imprezach sportowych. Przeszedł także przeszkolenie w pilotażu samolotów turystycznych.

Na przełomie czerwca i lipca 1936 roku wystartował na szybowcu CW-5 bis/35 w IV Krajowych Zawodach Szybowcowych w Ustjanowej. W klasyfikacji generalnej zajął 27. miejsce. Podczas zlotu szybowcowego w sierpniu 1936 roku, zajął drugie miejsce w konkursie na celność lądowania. Wiosną i jesienią 1936 roku był uczestnikiem badawczej wyprawy szybowcowej w Góry Świętokrzyskie. 25 kwietnia wykonał sześciogodzinny lot żaglowy, 8 września wyróżnił się czterogodzinny lotem na Komarzenad Pasmem Masłowskim. W maju i czerwcu 1937 roku na szybowcu Sokół-bis wziął udział w rajdzie propagującym polskie lotnictwo w Rumunii, Bułgarii, Grecji, Jugosławii, Austrii i na Węgrzech zorganizowanym przez Aeroklub Warszawski. Pilotując szybowiec na zmianę z Janem Pełką pokonał trasę o długości 3400 kilometrów.

W latach 1936–1937 był asystentem profesora Gustawa Mokrzyckiego, a w latach 1937-1938 znalazł zatrudnienie jako konstruktor w Biurze Studiów w PLL LOT. W czerwcu 1939 roku ukończył studia uzyskując dyplom inżyniera i został zatrudniony jako konstruktor w PZL Wytwórni Silników nr 1 na Okęciu. Do sierpnia 1939 roku wylatał około 100 godzin na szybowcach i około 300 godzin na samolotach.

Z chwilą wybuchu II wojny światowej został ewakuowany, przez Rumunię, Jugosławie i Włochy, do Francji. Zgłosił się do służby w Wojsku Polskim, otrzymał przydział do Szkoły Podchorążych Armii Polskiej w Coëtquidan, którą ukończył z 10. lokatą. W trybie nadzwyczajnym otrzymał awans do stopnia podporucznika.

Poupadku Francji, został ewakuowany na pokładzie MS Sobieski z Saint-Jean-de-Luz do Plymouth w Wielkiej Brytanii, gdzie zgłosił się do służby w Polskich Siłach Powietrznych. Po krótkim przeszkoleniu w Eastchurch otrzymał w lipcu 1940 roku przydział w charakterze mechanika lotniczego do dodywizjonu 303 na lotnisku Northolt. Otrzymał numer służbowy RAFP-1801.

6 kwietnia 1941 roku został skierowany do 15. Elementary Flying Training School (SFTS) w Carlisle, następnie w okresie od maja do lipca przeszedł szkolenie na samolotach dwusilnikowych w 3. SFTS w South Cerney. Po jego ukończeniu został skierowany na przeszkolenie bojowe w 18. OTU w Bramcote, które ukończył w październiku i został przydzielony do 301. dywizjonu bombowego „Ziemi Pomorskiej”. Wziął udział w 35 wyprawach bombowych nad Niemcy i lotach operacyjnych.

28 marca 1942 roku brał udział w bombardowaniu Lubeki, podczas tego lotu tylny strzelec sierż. Andrzej Rudel zestrzelił Ju-88, który spadł do morza. 22 lipca 1942 roku na ochotnika wziął udział w poszukiwaniu na Morzu Północnym dwóch załóg, które wodowały po nalocie na Duisburg. Wystartował samolotem Vickers Wellington GR-H z załogą: por. obs. Władysław Szymanowski, st. sierż. strz. Andrzej Rudel, plut. radiooperator Wiktor Jabłoński i plut. strz. Jan Michał Nowak. Ich samolot w pobliżu wybrzeża Holandii został zaatakowany przez dwa myśliwce Focke-Wulf Fw 190 i zestrzelony. Jedynie Antoni Majcherczyk i Wiktor Jabłoński zdołali się wydostać z tonącego samolotu, po sześciu godzinach pływania zostali uratowani przez łódź ratunkową RAF.

W sierpniu 1942 roku został przydzielony w charakterze pilota doświadczalnego do Aircraft and Armament Experimental Establishment (AAEE) w Boscombe Down. Latał w eskadrze A i zajmował się badaniami samolotów myśliwskich. Dzięki swej wiedzy technicznej i doświadczeniu bojowemu przyczynił się do usunięcia usterek i błędów w konstrukcji różnych typów samolotów myśliwskich. Wspólnie z dr. G.S. Hilsopem opracował i wydał w styczniu 1944 roku raport The determination of Propeller Power Coefficients by Flight Tests on Spitfire Vc. W połowie 1944 roku przeprowadzał w Kenii testy samolotu Hawker Typhoon w warunkach tropikalnych.

Po zakończeniu II wojny światowej nie zdecydował się na powrót do Polski i pozostał na emigracji. W randze angielskiej Squadron Leadera został zatrudniony w Boscombe Down jako pilot doświadczalny. 2 lipca 1946 roku testował spadochron przeciw korkociągowy w samolocie Gloster Meteor F.Mk.3 (nr EE312). Spadochron uległ uszkodzeniu i Majcherczyk nie zdołał wyprowadzić samolotu z korkociągu. Maszyna rozbiła się w pobliżu Porton, pilot zginął na miejscu. Został pochowany na cmentarzu w Durrington (grób 828).

Życie prywatne: Był żonaty z Zofią.

Ordery i odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 9439; Krzyż Walecznych – czterokrotnie; Medal Lotniczy – dwukrotnie; Distinguished Flying Cross; 1939-1945 Star; Air Crew Europe Star; Defence Medal; War Medal 1939-1945; Order Świętego Sawy kl. V.