Alfred Czesław Przybylski
Biografia
Alfred Czesław Przybylski urodził się 30 kwietnia 1919 roku w Dąbrowie Górniczej. Był synem Romana Przybylskiego i Marii z domu Lis. W młodości uczęszczał do Gimnazjum Ogólnokształcącego im. Waleriana Łukasińskiego, a następnie do Liceum Budowlanego przy Śląskich Technicznych Zakładach Naukowych w Katowicach. W liceum był współredaktorem i grafikiem miesięcznika „Echo Szkolne” i interesowała go sprawy społeczno-polityczne.
Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. W czasie wojny był członkiem tajnej organizacji ruchu oporu Związek Czynu Zbrojnego, nosił pseudonim „Adzia”. Dzięki kontaktom z majorami i konspiracyjnym przewozem broni uczestniczył w niszczeniu linii kolejowych i zdobywaniu uzbrojenia.
We marcu 1940 został aresztowany na granicy polsko–węgierskiej w Komańczypodczas przerzutu oficerów na Węgry. Osadzony w więzieniu Sanoku, a następnie przetransportowany do Tarnowa, gdzie był torturowany przez Gestapo, lecz nikogo nie wydał. 14 czerwca 1940 został przewieziony transportem wraz z 728 mężczyznami do nazistowskiego obozu Auschwitz. Tam oznaczono go numerem więźniarskim 471 i czerwonym trójkątem jako więźnia politycznego. W obozie pracował jako kimierniczy i kreślarz w komandzie Baubüro; zaprzyjaźnił się ze Szymonem Syrkusem, który po wojnie namówił go do powrotu do Polski i pracował z nim w jednym biurze projektowym.
W październiku 1944 został przetransportowany do obozu Groß-Rosen, gdzie przebywał do stycznia 1945. Stamtąd trafił do obozu Buchenwald, skąd 12 kwietnia 1945 został wysłany transportem kolejowym do obozu w Dachau. Skład został uszkodzony przez lotnictwo i więźniowie zostali poprowadzeni pieszo. Dwa dni później udało mu się zbiec w okolicach Jeny. Ukrył się w lesie i przeczekał przejście frontu. Po kilku dniach, wyczerpany, oddał się w ręce wojska amerykańskiego. Armia amerykańska otoczyła go opieką i pomogła przenieść się w rejon Emsland, gdzie wokół miasta Haaren powstała polska strefa okupacyjna.
Tam trafił do I Dywizji Pancernej gen. Maczka i był poddany leczeniu szpitalnemu. W tym czasie otrzymał stopień podporucznika i prowadził kursy kreślarskie dla żołnierzy i oficerów. Od kwietnia do połowy lipca 1947 przebywał w obozie repatriacyjnym w Lubece. Ostatecznie powrócił do kraju i rozpoczął poszukiwania rodziny. Od sierpnia 1947 mieszkał w Warszawie, gdzie kontynuował naukę w Liceum Budowlanym na ul. Hożej, który ukończył w maju 1948.
Równocześnie od września 1947 pracował w charakterze projektanta w Pracowni Architektoniczno–Urbanistycznej WSM pod kierunkiem Heleny i Szymona Syrkusów. Wraz z nimi zaprojektował między innymi osiedle Koło Wschód na warszawskiej Woli, które wpisane zostało do rejestru zabytków jako jeden z pierwszych przykładów powojennej architektury modernistycznej (nr 1537-A z 09.11.1992, 03.09.2008, 18.11.2009).
W 1948 podjął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, które ukończył z tytułem magistra inżyniera architektury w 1954 r. Od początku 1950 pracował w Centralnym Biurze Projektów Architektoniczno–Budowlanych w Warszawie i w Miastoprojekt Stolica–Północ jako projektant. W latach 1951–1952 był asystentem na Politechnice Warszawskiej w Katedrze Planowania i Architektury Miast. Od listopada 1954 do lutego 1958 pracował w Zakładzie Architektury Zespołów Mieszkaniowych PW na stanowisku Głównego Projektanta – Kierownika Zespołu. Lata 1954–1964 to okres współpracy z architektem Leszkiem Klajnertem. W latach 1958–76 pracował w Biurze Projektów CPN„Naftoprojekt”, a od 1972 do 1975 w firmie Miastoprojekt Lublin.
Działał społecznie w Towarzystwie Opieki nad Oświęcimem, w ZBoWiD i w spółdzielniach mieszkaniowych WSM i Starówka w Warszawie. W latach 70. był rzeczoznawcą SARP przy Prezydium Zarządu Głównego Stowarzyszenia Architektów Polskich. W 1982 został powołany do Komisji Kwalifikacyjnej Zespołu Rzeczoznawców SARP w Warszawie, a następnie był jej przewodniczącym. W latach 80. w powołanym przez Zarząd Główny Towarzystwa Opieki nad Oświęcimiem Zespole Ekspertów do spraw rewaloryzacji terenów i obiektów byłej Strefy interesów KL Auschwitz pełnił funkcję Przewodniczącego. W 1985 r. z ramienia SARP został oddelegowany do współpracy z niemieckim architektem Helmutem Morlokiem do projektowania i budowy Międzynarodowego Domu Spotkań Młodzieży w Oświęcimiu, otwartego uroczyście w grudniu 1986.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, w kwaterze 140 (rząd 3, miejsce 18).