„Znalezione – nie kradzione”? To błędne przekonanie

Telefon, portfel, rower czy inny wartościowy przedmiot znaleziony na ulicy nie staje się własnością znalazcy. Wiele rejestrowanych przez policję przypadków pokazuje, że hasło „Znalezione – nie kradzione” wciąż bywa traktowane jako prawdziwe.

Jeśli zabierzesz i zatrzymasz rzecz pozostawioną na przykład na ławce, możesz dopuścić się czynu karalnego. Inaczej może być wtedy, gdy okoliczności wskazują, że właściciel porzucił przedmiot z zamiarem wyzbycia się go - na przykład wyrzucił go do śmietnika. W pozostałych sytuacjach znalezioną rzecz należy przekazać do właściwego urzędu lub na policję.

Jeżeli nie wiadomo, komu należy oddać przedmiot, ani gdzie ta osoba mieszka, znalazca powinien niezwłocznie powiadomić właściwy organ państwowy. Gdy wartość przywłaszczonej rzeczy nie przekracza jednej czwartej minimalnego wynagrodzenia, sprawa może zostać zakwalifikowana jako wykroczenie. O winie i karze - zarówno w sprawie o wykroczenie, jak i przestępstwo - rozstrzyga sąd.

Kodeks cywilny w art. 183 § 1 zobowiązuje znalazcę do niezwłocznego zawiadomienia osoby uprawnionej do odbioru rzeczy. Jeśli nie wie, kto nią jest, albo nie zna miejsca zamieszkania tej osoby, powinien powiadomić właściwy organ państwowy. Zgodnie z § 2 zasady te dotyczą również rzeczy porzuconych bez zamiaru wyzbycia się własności oraz zabłąkanych lub uciekłych zwierząt.

Art. 284 § 1 Kodeksu karnego przewiduje za przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej lub prawa majątkowego karę pozbawienia wolności do 3 lat. W przypadku mniejszej wagi albo przywłaszczenia rzeczy znalezionej (§ 3) grozi grzywna, ograniczenie wolności lub pozbawienie wolności do roku.

Według art. 119 § 1 Kodeksu wykroczeń kradzież lub przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej o wartości nieprzekraczającej 420 złotych podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Na podstawie § 4 można również orzec obowiązek zapłaty równowartości mienia, jeśli szkoda nie została naprawiona.